• Warszawa
  • 290 282 722 222
  • contact@350th.org

Poradnik wspierają:

Wsparcie IT: www.q-seo.pl

Sustainable architecture is the current architecture, which involves the creation of such projects, that will simultaneously meet three assumptions:

 

 

  • will be competitive on the market

  • will be environmentally friendly

  • will be human- friendly and functional.

 

Sustainable architecture strives to design such buildings, which will have reasonable prices and will ensure a healthy environment and human environment. In this respect, a lot of attention among other things is put on the green areas in cities. Sustainable buildings must also be environmentally friendly. On the one hand it is possible thanks to the materials that are not harmful to the environment. On the other hand should be used natural, renewable sources of energy that reduce carbon dioxide emissions into the atmosphere.

 

 

All these objectives can be met with the cooperation of designers who are responsible for the shape of the building and the builders, who during the process of construction should keep in mind these three main aspects, which are also the basis for sustainable construction.

 

 

 

Mówienie o światowej architekturze nie jest rzeczą prostą, przede wszystkim dlatego, że jest ona zupełnie różna w zależności od czasów historycznych oraz miejsca w jakim została stworzona.

 

 

Są jednak ogólnoświatowe tendencje, jakie da się zauważyć w architekturze w każdym zakątku świata, wśród nich można wymienić przede wszystkim:

  • wykorzystanie szkła – nie chodzi tutaj jedynie o duże okna, ale tafle szklane, które niekiedy stanowią główny element budynku, balustradę tarasów czy wręcz całe balkony projektowane są właśnie ze szkła. Szklane bywają również ściany działowe budynków,

  • drapacze chmur – choć co prawda minął już etap, gdy kraje rywalizowały ze sobą, o to który z nich będzie miał najwyższy budynek, jednak nadal istnieje tendencja do wznoszenia wysokich na kilkanaście pięter biurowców,

  • zrównoważone budownictwo – czyli takie, które pozostaje w zgodzie z naturą, zapewnia odpowiednią ilość zieleni w otoczeniu człowieka, czy wykorzystuje naturalne źródła energii, a materiały wykorzystywane w budowie, produkowane są w zgodzie z norami dotyczącymi ekologii.   

 

Pierwsze zabytki architektury odnalezione na ziemiach polskich datowane są X w. Zbudowane w stylu preromańskim zabytki na wzgórzu Salwator w Krakowie, pozostałości po rotundzie św. Feliksa na Wawelu oraz ruiny na Ostrowie Lednickim nieopodal Gniezna.

 

Wieki XI – XIII w Polsce to okres dominacji architektury w stylu romańskim, gdzie grube mury i małe okna, apsydy – to charakterystyczne cechy tych budowli. Ich okazy można znaleźć między innymi w Krakowie, Opatowie i Tumie.

 

 

W XIII wieku na ziemiach polskich upowszechni się styl gotycki z ogromnymi oknami oraz strzelistymi wieżami, do zabytków tej architektury zaliczyć należy między innymi katedrę we Wrocławiu, na Wawelu czy też ratusze toruński i wrocławski.

 

Kolejnym stylem jaki rozpowszechnił się w Polsce w XVI wieku, nawiązujące do antyku budynki będące przykładem architektury renesansowej to attyki na Wawelu oraz ratusze w Poznaniu i Sandomierzu.

 

 

II połowa XVII wieku przyniosła ze sobą początki architektury barokowej, pełnej bogatych zdobień, złoceń, nawiązań do flory i fauny. Przykładem budynków w tym stylu jest Pałac w Wilanowie i Aula Leopoldina we Wrocławiu.

 

Pierwsza połowa XVIII wieku upłynęła pod znakiem stylu rokkoko, który odchodził od monumentalizmu, a sprzyjał małym rezydencjom, ogrodowym pałacykom i wyrafinowanym zdobieniom. Przykładem może być Ogród Saski, Pałac Brühla.

 

 

W drugiej połowie XVIII wieku obserwować można było zmęczenie przepychem wcześniejszych stylów i powrót do prostych, eleganckich form antyku i renesansu. Przykłady takich budowli to między innymi rezydencja w Puławach, pałace w Wilnie.

 

W XIX wieku pojawił się natomiast nurt neoklasycystyczny w architekturze, który nawiązywał to tendencji klasycystycznych, w Polsce budynki tego nurtu to między innymi fasada Belwederu, Teatr Wielki w Warszawie oraz rozsiane po całej Polsce dworki szlacheckie.

 

Koniec XIX i początek XX wieku to w architekturze okres secesji zwany też z francuska art nouveaux, która charakteryzowała się bogatą, nawiązującą do świata flory i faun ornamentyką oraz abstrakcyjną formą budynków. Budynki z tego okresu miały stanowić wyraz ich funkcjonalności. Z tego okresu pochodzi większość kamienic w Krakowie, Gdańsku czy Wrocławiu. Ostatnią fazą secesji był natomiast rozpowszechniony w Polsce w latach 30 XX wieku modernizm. Cechą charakterystyczną tego stylu była oszczędność formy, oraz podkreślanie jego walorów solidności i trwałości. Modernizm w Polsce królował także po wojnie i stał się bezpośrednim przodkiem socrealizmu.

 

 

Socrealizm upowszechnił się w Polsce pod koniec lat 50, charakteryzował się monumentalizmem, masywnymi budowlami i dużymi przestrzeniami. Przykładem całych miast zbudowanych w duchu socrealizmu jest Nowa Huta czy Nowe Tychy.

 

Pod koniec lat 80 XX wieku pojawił się w Polsce prąd zwany postmodernizmem, który poszukiwał powrotu do tradycyjnych form ulicy i potępiał uprzemysłowione budownictwo modernizmu i socrealizmu. W zasadzie pozostała część XX wieku upłynęła pod znakiem wznoszenia „plomb” budynków wypełniających przestrzeń miejską, w miejscach gdzie wojna zniszczyła budynki, lub tam gdzie można ją lepiej wykorzystać.

 

Współcześnie w Polsce widoczne są dwa nurty architektoniczne, nostalgiczny dążący do powrotu do dawnych form, można go obserwować w Szczecinie czy Elblągu, oraz charakterystycznych dla Krakowa i Warszawy neomodernizm.  

 

"Tworzyć architekturę to znaczy zadawać sobie pytania (...) przybliżać się do własnych odpowiedzi"

© 2016 Portal architektoniczny. All Rights Reserved. Designed By WarpTheme